An-Nur · 24:61

ចំពោះអ្នកពិការភ្នែកដែលមិនអាចមើលឃើញ និងអ្នកដែលពិការជើង ហើយនិងអ្នកជំងឺនោះ គឺគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយចំពោះពួកគេចំពោះការបោះបង់នូវអ្វីដែលពួកគេគ្មានលទ្ធភាពនឹងធ្វើវាក្នុងចំណោមកាតព្វកិច្ចទាំងឡាយ ដូចជាការចេញប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះជាដើមនោះ។ ហើយចំពោះពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ) គឺគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយក្នុងការទទួលទានចំណីអាហារពីក្នុងផ្ទះរបស់ពួកអ្នកផ្ទាល់ ហើយក្នុងនោះផងដែរ គឺផ្ទះកូនប្រុសរបស់ពួកអ្នក។ ហើយក៏គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយ(ចំពោះពួកអ្នក)ក្នុងការទទួលទានចំណីអាហារពីក្នុងផ្ទះឪពុករបស់ពួកអ្នក ឬផ្ទះម្ដាយរបស់ពួកអ្នក ឬផ្ទះបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់ពួកអ្នក ឬផ្ទះអ៊ំពូមីងមារបស់ពួកអ្នក ទាំងខាងម្ដាយនិងខាងឪពុករបស់ពួកអ្នក ឬផ្ទះទាំងឡាយណាដែលពួកអ្នកមានតួនាទីក្នុងការថែរក្សាវា ដូចជាអ្នកយាមចម្ការជាដើម។ ហើយក៏គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីដែរក្នុងការទទួលទានចំណីអាហារពីក្នុងផ្ទះមិត្តភក្តិ(ជិតស្និទ្ធ)របស់ពួកអ្នក ដោយសារនោះគឺជាទម្លាប់ធម្មតារបស់ពួកអ្នក ហើយក៏គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីដែរចំពោះពួកអ្នកក្នុងការទទួលទានចំណីអាហារ(ពីក្នុងផ្ទះទាំងនោះ)ជាលក្ខណៈជួបជុំគ្នា ឬជាលក្ខណៈឯកជននោះ។ ហើយនៅពេលដែលពួកអ្នកបានចូលក្នុងផ្ទះណាមួយដូចដែលបានលើកឡើងខាងលើ ឬផ្ទះទាំងឡាយក្រៅពីនេះទៀតនោះ ចូរពួកអ្នកឲ្យសាឡាម(គារវកិច្ច)ដល់អ្នកដែលនៅខាងក្នុង(ផ្ទះនោះ)មុននឹងពួកអ្នកចូល ដោយពោលថា السلام عليكم (សូមសន្តិភាពកើតមានចំពោះពួកអ្នក)។ តែប្រសិនបើក្នុង(ផ្ទះ)នោះ គ្មាននរណាម្នាក់នៅទេនោះ ចូរពួកអ្នកឲ្យសាឡាមចំពោះខ្លួនឯងដោយពោលថាالسلام علينا وعلى عباد الله الصالحين (សូមសន្តិភាពកើតមានចំពោះពួកយើង និងបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿដ៏ពិតប្រាកដក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះ)។ វាគឺជាការស្វាគមន៍(គោរពជូនពរ)ដែលមានពរជ័យដ៏ប្រសើរពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បង្គាប់ប្រើចំពោះពួកអ្នក ដោយសារតែវាបានបង្ហាញនូវការចែករំលែកក្តីស្រឡាញ់ និងភាពស្និទ្ធស្នាលគ្នារវាងពួកអ្នក និងជាប្រការល្អដែលធ្វើឲ្យអ្នកដែលបានស្តាប់ឮវា(ការឲ្យសាឡាម)នោះមានភាពរីករាយ។ ដូចដែលបានបញ្ជាក់ពីខាងដើមជំពូកនេះដែរ អល់ឡោះបានបញ្ជាក់នូវបណ្តាវាក្យខណ្ឌទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងយល់ ហើយនិងអនុវត្តនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងវា។