Сура 20 · Ҷузъ 16
Ta-Ha · 20:87
قَالُوا مَا أَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلَٰكِنَّا حُمِّلْنَا أَوْزَارًا مِنْ زِينَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنَاهَا فَكَذَٰلِكَ أَلْقَى السَّامِرِيُّ
Гуфтанд; «Мо ба ихтиёри худ ваъдаи ту хилоф накардем. Аз зару зевари он қавм бардоштем. Онҳоро дар оташ андохтем. Ва Сомирӣ низ андохт.
Тафсир
Ба забони шумо тафсир нест. Ин Ал-Мухтасар бо забони англисӣ аст.
87. Moses’ people said: “We did not break your promise, O Moses, by our own choice, but rather by compulsion. We carried large weights of the jewellery of Pharaoh’s people and we threw them into a ditch to get rid of them. But as we threw them into the ditch, Samiri threw into it some dust he had from the hoof of the horse of Gabriel (peace be upon him)”.
Дар хонанда кушоед - Сураро пурра хонед