91:1جزء 30 · ص. 595
وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا1
سوگند به خورشید و روشنیِ آن [به هنگام بامداد]،
سورة الشمس
سوره 91 · مکی · 15 آیه
91:2جزء 30 · ص. 595
وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا2
و سوگند به ماه، هنگامی که بعد از آن در‌آید،
91:3جزء 30 · ص. 595
وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا3
و سوگند به روز، هنگامی که آن [= خورشید] را روشن [و جلوه‌گر] کند،
91:4جزء 30 · ص. 595
وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا4
و سوگند به شب، هنگامی که آن را بپوشانَد،
91:5جزء 30 · ص. 595
وَالسَّمَاءِ وَمَا بَنَاهَا5
و سوگند به آسمان و به ذاتی که آن را بنا کرد،
91:6جزء 30 · ص. 595
وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا6
و سوگند به زمین و به ذاتی که آن را گسترانید،
91:7جزء 30 · ص. 595
وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا7
و سوگند به جانِ [انسان] و ذاتی که آن را [آفرید و] نیکو گردانید،
91:8جزء 30 · ص. 595
فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا8
سپس نافرمانی و پرهیزگاریاش را [به او] الهام کرد.
91:9جزء 30 · ص. 595
قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا9
بی‌تردید، هر کس نفس خود را [از گناهان] پاک کند، رستگار میشود.
91:10جزء 30 · ص. 595
وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا10
و هر کس آن را [با گناه] آلوده سازد، یقیناً زیانکار میشود.
91:11جزء 30 · ص. 595
كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا11
[قوم] ثمود از روی سرکشی، [پیامبر‌شان را] تکذیب کردند،
91:12جزء 30 · ص. 595
إِذِ انْبَعَثَ أَشْقَاهَا12
آنگاه که بدکار‌ترین آنان [برای اقدام به جنایت] برخاست.
91:13جزء 30 · ص. 595
فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا13
پیامبر الله [= صالح] به آنان گفت: «ماده‌شترِ الله و [نوبت] آب‌خوردنش را [حرمت نهید]».
91:14جزء 30 · ص. 595
فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاهَا14
[ولی آنان] او را تکذیب کردند و آن [ماده‌شتر] را کشتند؛ پس پروردگار آنان به سبب گناهانشان بر سر‌شان عذاب آورد و همگی آنان را با خاک یکسان کرد.
91:15جزء 30 · ص. 595
وَلَا يَخَافُ عُقْبَاهَا15
و [الله] از سرانجام آن [کار،] بیم ندارد.