Súrà 11 · Júzù 12
Hud · 11:71
وَامْرَأَتُهُ قَائِمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْنَاهَا بِإِسْحَاقَ وَمِنْ وَرَاءِ إِسْحَاقَ يَعْقُوبَ
Ìyàwó rẹ̀ wà ní ìdúró, ó rẹ́rìn-ín. A sì fún un ní ìró ìdùnnú (pé ó máa bí) ’Ishāƙ. Àti pé lẹ́yìn ’Ishāƙ ni Ya‘ƙūb (ìyẹn, ọmọọmọ).
____________________
Àsìkò tí àwọn mọlāika fẹ́ pa ìjọ Ànábì Lūt ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) rẹ́ ni àsìkò tí ìró ìdùnnú àsọtẹ́lẹ̀ nípa bíbí Ànábì ’Ishāƙ ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) bọ́ sí. Èyí túmọ̀ sí pé, lẹ́yìn ìṣẹ̀lẹ̀ tí Ànábì ’Ibrọ̄hīm ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) ti fẹ́ fi àkọ́bí rẹ̀, Ànábì ’Ismọ̄‘īl ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) jọ́sìn fún Allāhu (subhānahu wa ta'ālā) ni àsọtẹ́lẹ̀ nípa bíbí Ànábì ’Ishāƙ ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) ṣẹlẹ̀. Ìdí ni pé, ọlá àdúà tí Ànábì ’Ibrọ̄hīm ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) ṣe láti tọrọ ọmọ l’ó jẹ́ sábàbí fún bíbí Ànábì ’Ismọ̄‘īl ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām). Àmọ́ ọlá ìtẹ̀lé àṣẹ tí Allāhu (subhānahu wa ta'ālā) pa pé kí Ànábì ’Ibrọ̄hīm ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) fi “ọmọ àdúà náà”, Ànábì ’Ismọ̄‘īl ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) jọ́sìn fún Òun l’ó jẹ́ sábàbí fún bíbí Ànábì ’Ishāƙ ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām). Kíyè sí i, àdúà “ìrawọ́rasẹ̀” sí Allāhu tí Ànábì ’Ibrọ̄hīm ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) ṣe láti fi tọrọ Ànábì ’Ismọ̄‘īl ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) kò la ìjẹ́jẹ̀ẹ́ kan kan lọ, gẹ́gẹ́ bí àwọn kan ṣe lérò. Ẹ ka sūrah ‘Ibrọ̄hīm; 14:39 àti sūrah as-Sọ̄ffāt; 37: 100-113.
____________________
Àsìkò tí àwọn mọlāika fẹ́ pa ìjọ Ànábì Lūt ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) rẹ́ ni àsìkò tí ìró ìdùnnú àsọtẹ́lẹ̀ nípa bíbí Ànábì ’Ishāƙ ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) bọ́ sí. Èyí túmọ̀ sí pé, lẹ́yìn ìṣẹ̀lẹ̀ tí Ànábì ’Ibrọ̄hīm ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) ti fẹ́ fi àkọ́bí rẹ̀, Ànábì ’Ismọ̄‘īl ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) jọ́sìn fún Allāhu (subhānahu wa ta'ālā) ni àsọtẹ́lẹ̀ nípa bíbí Ànábì ’Ishāƙ ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) ṣẹlẹ̀. Ìdí ni pé, ọlá àdúà tí Ànábì ’Ibrọ̄hīm ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) ṣe láti tọrọ ọmọ l’ó jẹ́ sábàbí fún bíbí Ànábì ’Ismọ̄‘īl ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām). Àmọ́ ọlá ìtẹ̀lé àṣẹ tí Allāhu (subhānahu wa ta'ālā) pa pé kí Ànábì ’Ibrọ̄hīm ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) fi “ọmọ àdúà náà”, Ànábì ’Ismọ̄‘īl ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) jọ́sìn fún Òun l’ó jẹ́ sábàbí fún bíbí Ànábì ’Ishāƙ ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām). Kíyè sí i, àdúà “ìrawọ́rasẹ̀” sí Allāhu tí Ànábì ’Ibrọ̄hīm ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) ṣe láti fi tọrọ Ànábì ’Ismọ̄‘īl ('alaehi-ssọlātu wa-ssalām) kò la ìjẹ́jẹ̀ẹ́ kan kan lọ, gẹ́gẹ́ bí àwọn kan ṣe lérò. Ẹ ka sūrah ‘Ibrọ̄hīm; 14:39 àti sūrah as-Sọ̄ffāt; 37: 100-113.
Tafsír
Kò sí tafsír ní èdè rẹ. Èyí ni Al-Mukhtasar ní èdè Gẹ̀ẹ́sì.
71. Abraham’s wife, Sarah, was standing. Then they told her something that greatly pleased her, that she would bear Isaac, and that Isaac would have Jacob. She laughed and was delighted by what she heard.
Ṣí nínú olùkà - Ka surah náà ní kíkún