سۈرە 25 · پارە 18
سورة الفرقان · 25:18
قَالُوا سُبْحَانَكَ مَا كَانَ يَنْبَغِي لَنَا أَنْ نَتَّخِذَ مِنْ دُونِكَ مِنْ أَوْلِيَاءَ وَلَٰكِنْ مَتَّعْتَهُمْ وَآبَاءَهُمْ حَتَّىٰ نَسُوا الذِّكْرَ وَكَانُوا قَوْمًا بُورًا
(ئىبادەت قىلىنغۇچىلار) ئېتىدۇ: «ئى اﷲ! سەن پاكتۇرسەن، سېنى قويۇپ باشقىلارنى دوست تۇتۇش (يەنى سەندىن باشقىغا چوقۇنۇش) بىزگە (ۋە سېنىڭ مەخلۇقاتىڭدىن ھېچ ئەھەدىگە) لايىق ئەمەس، لېكىن سەن ئۇلارنى ۋە ئۇلارنىڭ ئاتا – بوۋىلىرىنى شۇ قەدەر نېمەتكە چۈمدۈردۇڭكى، ئۇلار سېنى ياد ئېتىشىنى ئۇنتۇدى. ئۇلار ھالاك بولغۇچى قەۋم بولدى»
تەپسىر
مەبۇدلار ئېيتىدۇكى، پەرۋەردىگارىمىز! سەن ھەر قانداق شېرىكىڭ بولۇشتىن پاكتۇرسەن. بىزگە ھەتتا سېنى قويۇپ دوستلارنى تۇتۇشمۇ ياراشمايدىغان تۇرسا، قانداقسىگە بەندىلىرىڭنى سېنى قويۇپ ئۆزىمىزگە چوقۇنۇشقا چاقىرىمىز؟ لېكىن سەن بۇ مۇشرىكلارنى بۇ دۇنيانىڭ ھۇزۇر - ھالاۋەتلىرىدىن بەھرىمەن قىلدىڭ. ئۇلاردىن بۇرۇنمۇ ئۇلارنىڭ ئەجدادلىرىنى بىخۇتلاشتۇرۇش ئۈچۈن دۇنيادىن بەھرىمەن قىلغان ئىدىڭ. نىھايەت ئۇلار سېنى ئۇنتۇپ، ساڭا باشقىلارنىمۇ قوشۇپ چوقۇندى، شۇنىڭ بىلەن ئۆزلىرىنىڭ بەدبەختلىكى تۈپەيلىدىن ھالاك بولغان ئىدى.