ซูเราะห์ 34 · ญุซ 22
Saba · 34:14
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلَىٰ مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَأَتَهُ ۖ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ أَنْ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوا فِي الْعَذَابِ الْمُهِينِ
[34.14] ครั้นเมื่อเราได้กำหนดความตายแก่เขา มิได้มีสิ่งใดบ่งชี้แก่พวกเขาถึงความตายของเขา นอกจากปลวกใต้ดินแทะกินไม้เท้าของเขา ดังนั้น เมื่อเขาล้มลงพวกญินก็รู้อย่างชัดแจ้งว่า หากพวกเขารู้ในสิ่งพ้นญาณวิสัยแล้ว พวกเขาจะไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมานที่น่าอดสูเช่นนี้
ตัฟซีร
เมื่อเราได้ตัดสินให้สุลัยมานเสียชีวิต ญินไม่ได้รับรู้ว่าแท้จริงเขาได้เสียชีวิตไปแล้ว เว้นแต่หลังจากที่ปลวกได้กัดกินไม้เท้าที่สุลัยมานพิงอยู่ และเมื่อสุลัยมานได้ล้มลง ทำให้เหล่าญินรับรู้ว่าพวกเขานั้นไม่รู้ในสิ่งเร้นลับ เพราะถ้าหากพวกเขารู้ถึงสิ่งนั้นแล้ว แน่นอนพวกเขาคงไม่ตกอยู่ในการลงโทษอันอัปยศ นั่นคือสภาพการทำงานที่หนักของพวกเขาแก่สุลัยมาน เพราะพวกเขาคิดว่าสุลัยมานนั้นยังมีชีวิตอยู่กำลังเฝ้าดูพวกเขา
เปิดในโปรแกรมอ่าน - อ่านซูเราะห์ทั้งหมด