ซูเราะห์ 22 · ญุซ 17
Al-Hajj · 22:46
أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا أَوْ آذَانٌ يَسْمَعُونَ بِهَا ۖ فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَٰكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ
[22.46] พวกเขามิได้ออกเดินทางไปในแผ่นดินดอกหรือ เพื่อหัวใจจะได้พิจารณาเพื่อพวกเขาเองหรือมีหูเพื่อสดับฟังมันเพราะแท้จริงการมองของนัยตานั้นมิได้บอดดอก แต่ว่าหัวใจที่อยู่ในทรวงอกต่างหากที่บอด
ตัฟซีร
บรรดาผู้ที่ปฏิเสธนั้นไม่ได้ออกเดินทางไปดูสิ่งที่ท่านเราะสูล ศ็อลลัลลอฮุอลัยฮฺวะซัลลัม ได้นำมาบอกเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในแผ่นดินนี้ดอกหรือ เพื่อดูร่องรอยของหมู่บ้านที่ถูกทำลาย เพื่อพวกเขาจะได้คิดไตร่ตรองด้วยสติปัญญาของพวกเขา ไว้เป็นบทเรียน และฟังเรื่องราวของชาวเมืองนั้นที่ถูกทำลายนั้น ด้วยการฟังที่ตั้งใจเพื่อเป็นข้อเตือนใจ เพราะการมืดบอดที่แท้จริงนั้น มิใช่การมืดบอดของนัยตา แต่การมืดบอดที่เป็นอันตรายที่ส่งผลร้ายนั้น คือ การมืดบอดจากไม่ยอมรับความจริง เพราะเป็นการมืดบอดที่ทำให้เจ้าตัวนั้นไม่สามารถที่จะรับเป็นบทเรียนและไม่สามารถรับเป็นข้อเตือนใจได้
เปิดในโปรแกรมอ่าน - อ่านซูเราะห์ทั้งหมด