وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا1
[79.1] ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ผู้ฉุดกระชาก (วิญญาณของผู้ปฏิเสธศรัทธา) อย่างแรง
وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا2
[79.2] ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ผู้ชัก (วิญญาณของผู้ศรัทธา) อย่างแผ่วเบา
وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا3
[79.3] ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ที่แหวกว่ายในท้องนภากาศ
فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا4
[79.4] แล้วพวกเขา (มลาอิกะฮฺ) ผู้รีบรุดหน้าไปอย่างว่องไว
فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا5
[79.5] แล้วพวกเขา (มลาอิกะฮฺ) ผู้บริหารกิจการ
يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ6
[79.6] วันซึ่งการเป่าสังข์ครั้งแรกทำให้สั่นสะเทือน
تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ7
[79.7] การเป่าสังข์ครั้งสองจะติดตามมา
قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ8
[79.8] ในวันนั้นดวงจิตทั้งหลายจะตระหนก
أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ9
[79.9] สายตาของพวกเขาจะละห้อย
يَقُولُونَ أَإِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ10
[79.10] พวกเขาจะกล่าวว่า พวกเราจะถูกให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิมอีกกระนั้นหรือ
أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا نَخِرَةً11
[79.11] เมื่อเราได้กลายเป็นกระดูกที่ผุแล้วกระนั้นหรือ
قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ12
[79.12] พวกเขากล่าวว่า ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เป็นการกลับไปที่ขาดทุน
فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ13
[79.13] ความจริงมันเป็นเพียงเสียงก้อนครั้งเดียวเท่านั้น
فَإِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ14
[79.14] แล้วเมื่อนั้นพวกเขาก็จะออกมายังที่ราบโล่ง
هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَىٰ15
[79.15] เรื่องราวของมูซาได้มาถึงเจ้าแล้วมิใช่หรือ
إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى16
[79.16] ขณะที่พระเจ้าของเขาทรงเรียกเขาที่หว่างหุบเขาฏุวาอันบริสุทธิ์
اذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَىٰ17
[79.17] เจ้าจงไปหาฟิรเอานฺ เพราะเขาละเมิดฝ่าฝืน
فَقُلْ هَلْ لَكَ إِلَىٰ أَنْ تَزَكَّىٰ18
[79.18] แล้วจงกล่าวว่า ท่านประสงค์จะซักฟอกไหม
وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ19
[79.19] และจะให้ฉันนำท่านไปสู่พระเจ้าของท่านไหม เพื่อท่านจะได้ยำเกรง
فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَىٰ20
[79.20] แล้วมูซาก็แสดงให้เขาเห็นสัญญาณอันยิ่งใหญ่
فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ21
[79.21] แต่เขาได้ปฏิเสธและดื้อรั้น
ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ22
[79.22] แล้วเขาก็ผินหลังกลับหนีออกไปอย่างเร็ว
فَحَشَرَ فَنَادَىٰ23
[79.23] แล้วเขาก็ได้เรียกชุมนุม แล้วประกาศออกไป
فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَىٰ24
[79.24] แล้วกล่าวว่า ฉันคือพระเจ้าสูงสุดของพวกท่าน
فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَىٰ25
[79.25] ดังนั้นอัลลอฮ์จึงคร่าเขาเป็นการลงโทษที่เป็นแบบอย่างทั้งในปรโลกและในโลกนี้
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشَىٰ26
[79.26] แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นข้อเตือนใจสำหรับผู้ยำเกรงของอัลลอฮ์
أَأَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ ۚ بَنَاهَا27
[79.27] พวกเจ้าลำบากยิ่งในการสร้างกระนั้นหรือ หรือว่าชั้นฟ้าที่พระองค์ทรงสร้างมัน
رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا28
[79.28] พระองค์ทรงยกให้มันสูงขึ้นแล้วทรง ทำให้มันสมบูรณ์
وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا29
[79.29] และทรงทำให้กลางคืนของมันมืดทึบ และทรงทำให้ความสว่างของมันออกมา
وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَاهَا30
[79.30] และหลังจากนั้นทรงทำให้แผ่นดินเป็นพื้นราบเรียบ
أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا31
[79.31] ทรงให้ออกมาจากแผ่นดินเป็นน้ำของมัน และทุ่งหญ้าของมัน
وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا32
[79.32] ส่วนเทือกเขานั้นทรงทำให้มันมั่นคง
مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ33
[79.33] ทั้งหมดนี้เป็นปัจจัยยังชีพสำหรับพวกเจ้า และสำหรับปศุสัตว์ของพวกเจ้า
فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ34
[79.34] ดังนั้นเมื่อความหายนะอันใหญ่หลวงได้เกิดขึ้น
يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ مَا سَعَىٰ35
[79.35] เป็นวันที่มนุษย์จะนึกถึงสิ่งที่เขาได้ขวนขวายไว้
وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرَىٰ36
[79.36] และนรกหรือเปลวไฟจะถูกเผยให้แก่ผู้ที่มองมัน
فَأَمَّا مَنْ طَغَىٰ37
[79.37] ส่วนผู้ที่ละเมิดฝ่าฝืนนั้น
وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا38
[79.38] และเขาได้เลือกเอาการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้
فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ39
[79.39] ดังนั้นนรกหรือเปลวไฟคือที่พำนักของเขา
وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ40
[79.40] และส่วนผู้ที่หวาดหวั่นต่อการยืนเบื้องหน้าพระเจ้าของเขา และได้หน่วงเหนี่ยวจิตใจจากกิเลสต่ำ
فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ41
[79.41] ดังนั้นสวนสวรรค์ก็จะเป็นที่พำนักของเขา
يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا42
[79.42] พวกเขาจะถามเจ้าถึงยามอวสาน (วันกิยามะฮฺ) ว่า เมื่อใดเล่ามันจะเกิดขึ้น
فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْرَاهَا43
[79.43] ด้วยเหตุอันใดเจ้าจึงชอบกล่าวถึงมันนัก
إِلَىٰ رَبِّكَ مُنْتَهَاهَا44
[79.44] ยังพระเจ้าของเจ้าเท่านั้นคือวาระสุดท้ายของมัน
إِنَّمَا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشَاهَا45
[79.45] ความจริงเจ้าเป็นแต่เพียงผู้ตักเตือนแก่คนที่หวาดหวั่นมัน (วันกิยามะฮฺ) เท่านั้น
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا46
[79.46] วันที่พวกเขาจะเห็นมัน (วันกิยามะฮฺ) ประหนึ่งว่าพวกเขามิได้พำนักอยู่โลกนี้เว้นแต่เพียงชั่วครู่หนึ่งของยามเย็นและยามเช้าของมันเท่านั้น