Сура 9 · Ҷузъ 10
At-Tawbah · 9:42
لَوْ كَانَ عَرَضًا قَرِيبًا وَسَفَرًا قَاصِدًا لَاتَّبَعُوكَ وَلَٰكِنْ بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُ ۚ وَسَيَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَوِ اسْتَطَعْنَا لَخَرَجْنَا مَعَكُمْ يُهْلِكُونَ أَنْفُسَهُمْ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ
Агар матоъе даст ёфтанӣ бувад ё сафаре бувад на чандон дароз, аз паи ту меомаданд, вале акнун, ки роҳ дароз шудааст, паймуданашро душвор меҳисобанд. Ва ба Худо қасам мехӯранд, ки агар метавонистем, ҳамроҳи шумо берун меомадем. Инҳо тан ба ҳалокат месупоранд. Худо медонад, ки дурӯғ мегӯянд.
Тафсир
Ба забони шумо тафсир нест. Ин Ал-Мухтасар бо забони англисӣ аст.
42. If the Prophet had called the hypocrites who asked for permission to stay behind to an easy reward and a journey that was not difficult, they would have followed him; but the distance he called them to cover to get to the enemy was too great for them, so they stayed behind. These hypocrites who asked for permission to stay behind would swear by Allah when the Prophet returned to them, saying that if they could have gone out to fight with them they would have done so. They destroy themselves by exposing themselves to Allah’s punishment, because they stayed behind and then swore a lie. Of course, Allah knew they were lying in what they claimed and in what they swore.
Дар хонанда кушоед - Сураро пурра хонед