Сура 2 · Ҷузъ 1
Al-Baqarah · 2:76
وَإِذَا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلَا بَعْضُهُمْ إِلَىٰ بَعْضٍ قَالُوا أَتُحَدِّثُونَهُمْ بِمَا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَاجُّوكُمْ بِهِ عِنْدَ رَبِّكُمْ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ
Ва чун бо мӯъминон дидор кунанд, гӯянд: «Мо ҳам имон овардем». Ва чун бо якдигар хилват кунанд, гӯянд: «Оё бо онон аз донише, ки Худо ба шумо арзонӣ дошта сухан мегӯед, то ба ёрии он дар назди Парвардигоратон бар шумо ҳуҷҷат оранд? Оё ба ақл дарнамеёбед?».
Тафсир
Ба забони шумо тафсир нест. Ин Ал-Мухтасар бо забони англисӣ аст.
76. An instance of their inconsistencies and deviousness occurred when some of them met some believers and acknowledged the truth of the Prophet Muhammad (peace be upon him), and the correctness of his message, as the Torah witnessed to it. But when they were alone with one another they blamed each other because of these acknowledgments, saying that the Muslims might use them as proof that they recognised the truth of Muhammad’s prophethood.
Дар хонанда кушоед - Сураро пурра хонед