Сура 16 · Ҷузъ 14
An-Nahl · 16:61
وَلَوْ يُؤَاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِمْ مَا تَرَكَ عَلَيْهَا مِنْ دَابَّةٍ وَلَٰكِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلَىٰ أَجَلٍ مُسَمًّى ۖ فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً ۖ وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ
Агар Худованд бихоҳад, ки мардумро ба гуноҳашон ҳалок кунад, бар рӯи замин ҳеҷ ҷунбандае боқӣ нагузорад, вале азобашонро то муддате муъайян ба дер меафканад. Ва чун аҷалашон фаро расад, як соъат пасу пеш нашаванд.
Тафсир
Ба забони шумо тафсир нест. Ин Ал-Мухтасар бо забони англисӣ аст.
61. If Allah, may He be glorified, were to punish mankind for their injustices and for their rejection of Him, He would not leave on earth a single human being or animal that walks on its surface. But He, may He be glorified, postpones them until a time that is fixed in His knowledge. Then, when that time that is fixed in His knowledge comes, they will not delay it nor will they advance it for even a short while.
Дар хонанда кушоед - Сураро пурра хонед