Сура 16 · Ҷузъ 14
An-Nahl · 16:106
مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ وَلَٰكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ
Касе, ки пас аз имон ба Худо кофир мешавад, на он ки ӯро ба зур водоштаанд, то изҳори куфр кунад ва ҳол он, кн дилаш ба имони худ оромгирандаву осуда аст, бар онон, ки дари дилро ба рӯи куфр мекушоянд, мавриди хашми Худоянд ва азобе бузург барояшон муҳайёст.
Тафсир
Ба забони шумо тафсир нест. Ин Ал-Мухтасар бо забони англисӣ аст.
106. Whoever denies Allah after having faith in Him is in one of two situations: His denial is by means of a statement or action that he was coerced to make or do, whilst his heart is firm on his faith. This person is a believer. The second situation is when the person is content with and comfortable with such denial. Such a person and others like him are apostates from Islam, the anger of Allah is on them and in the afterlife they will receive a great punishment.
Дар хонанда кушоед - Сураро пурра хонед