Сура 12 · Ҷузъ 13
Yusuf · 12:110
حَتَّىٰ إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جَاءَهُمْ نَصْرُنَا فَنُجِّيَ مَنْ نَشَاءُ ۖ وَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ
Чун паёмбарон навмед шуданд ва чунон донистанд, ки онҳоро дурӯғ мебароранд, ёриашон кардем ва ҳар киро, ки хостем, наҷот додем ва азоби Мо аз мардуми гунаҳкор бозгардонида нашавад!
Тафсир
Ба забони шумо тафсир нест. Ин Ал-Мухтасар бо забони англисӣ аст.
110. Allah gave time to the enemies of these messengers He sent, not being quick to punish, but luring them gradually until when their destruction was overdue, and the messengers despaired of it and the disbelievers thought that their messengers had lied to them in their promises of a punishment for those who deny the truth and the rescue of those who have faith; then Allah’s help came to His messengers, saving the messengers and believers from the destruction which the disbelievers suffered, and Allah’s punishment cannot be turned away from the sinners when He sends it down.
Дар хонанда кушоед - Сураро пурра хонед