Сура 11 · Ҷузъ 12
Hud · 11:31
وَلَا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزَائِنُ اللَّهِ وَلَا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَا أَقُولُ إِنِّي مَلَكٌ وَلَا أَقُولُ لِلَّذِينَ تَزْدَرِي أَعْيُنُكُمْ لَنْ يُؤْتِيَهُمُ اللَّهُ خَيْرًا ۖ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا فِي أَنْفُسِهِمْ ۖ إِنِّي إِذًا لَمِنَ الظَّالِمِينَ
Ба шумо намегӯям, ки хазоини Худо дар назди ман аст, Ва илми ғайб ҳам намедонам. Ва намегӯям, ки фаришта ҳастам. Ва намегӯям, ки Худо ба онон, ки шумо ба ҳақорат дар онҳо менигаред, хайри худро ато накунад. Худо ба он чӣ дар дилҳои онҳост, огоҳтар аст. Агар чунин кунам, аз ситамкорон хоҳам буд».
Тафсир
Ба забони шумо тафсир нест. Ин Ал-Мухтасар бо забони англисӣ аст.
31. Noah told his people that he would not say that he had the treasuries of Allah, which he could spend on them if they believed; and he would not say to them that he had knowledge of the Ghaib. He would not say to them that he was an angel, because he was a man like them; nor would he say of the poor people, whom they scorned and thought of as inferior to them, that Allah would not give them success and guidance: Allah knew best their intentions and their states. If Noah claimed any of these things, then he would be among the wrongdoers, deserving of Allah’s punishment.
Дар хонанда кушоед - Сураро пурра хонед