Сура 10 · Ҷузъ 11
Yunus · 10:12
وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَىٰ ضُرٍّ مَسَّهُ ۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ
Чун ба одамӣ зараре расад, чӣ бар паҳлу хуфта бошад ва чӣ нишаста ё истода, Моро ба дуъо мехонад. Ва чун он зарарро аз ӯ дур созем, чунон мегузарад, ки гӯӣ Моро барои дафъи он зараре, ки ба ӯ расида буд, ҳаргиз нахондааст. Амалҳои исрофкорон инчунин дар назарашон ороста шудааст.
Тафсир
Ба забони шумо тафсир нест. Ин Ал-Мухтасар бо забони англисӣ аст.
12. When those who transgress suffer from an illness or misfortune, they call on Allah, humbling themselves and invoking Him, lying on their sides, or sitting or standing, wanting Him to remove the misfortune from them; but when Allah answers their prayers, removing their suffering, they continue doing what they had been doing before, as if they had never called on Allah to remove their misfortune. Just as continuing in their error is made to look attractive to them, the disbelief and disobedience of the person who oversteps the limits is made to look attractive to them, so they do not give it up.
Дар хонанда кушоед - Сураро пурра хонед