សូរ៉ា 22 · ជូស 17
Al-Hajj · 22:11
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلَىٰ حَرْفٍ ۖ فَإِنْ أَصَابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ ۖ وَإِنْ أَصَابَتْهُ فِتْنَةٌ انْقَلَبَ عَلَىٰ وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةَ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ
ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សលោក មានអ្នកដែលគោរព សក្ការៈចំពោះអល់ឡោះដោយចិត្ដរារែក(ក្រោយពីបានចូលសាសនា អ៊ីស្លាមរួច)។ ហើយប្រសិនបើគេបានជួបប្រទះនឹងប្រការល្អ គឺគេ សប្បាយរីករាយនឹងវា(សាសនាអ៊ីស្លាម)។ តែប្រសិនបើគេបានជួប ប្រទះនឹងប្រការអាក្រក់ គេច្បាស់ជាត្រឡប់ទៅរកភាពដើមវិញ (ភាពគ្មានជំនឿ) ដោយបានខាតបង់ទាំងក្នុងលោកិយនិងថ្ងៃបរ-លោក។ នោះវាគឺជាការខាតបង់ដ៏ច្បាស់លាស់។
តាហ្វសៀរ
ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សលោក មានអ្នកដែលមានភាពរារែកដោយគេគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះដោយមានភាពមន្ទិលសង្ស័យ។ ប្រសិនបើគេទទួលបានប្រការល្អ ដូចជាមានសុខភាពល្អ និងភាពមានបាននោះ គឺគេបន្តស្ថិតនៅលើភាពមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់។ តែប្រសិនបើគេជួបប្រទះនូវការសាកល្បងដោយជំងឺ និងភាពក្រីក្រនោះ គឺគេគិតអាក្រក់បំផុតចំពោះសាសនារបស់គេ ហើយក៏បោះបង់ជំនឿចំពោះវា។ រូបគេបានខាតបង់លោកិយរបស់គេ ព្រោះភាពគ្មានជំនឿរបស់គេមិនបានបន្ថែមដល់គេនូវលាភសំណាងលោកិយដែលគេមិនបានកត់ត្រា(កំណត់)សម្រាប់គេនោះឡើយ ហើយគេខាតបង់ចំពោះបរលោករបស់គេថែមទៀត ដោយសារតែគេនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះ។ នោះគឺជាការខាតបង់យ៉ាងច្បាស់លាស់បំផុត។
បើកក្នុងកម្មវិធីអាន - អានស៊ូរ៉ាទាំងមូល