80:1جزء 30 · ص. 585
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ1
[پیامبر] چهره در هم کشید و روی برگردانْد
سورة عبس
سوره 80 · مکی · 42 آیه
80:2جزء 30 · ص. 585
أَنْ جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ2
از اینکه آن نابینا [= عبدالله بن اُمّ مَکتوم] نزدش آمد.
80:3جزء 30 · ص. 585
وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّىٰ3
و [ای پیامبر،] تو چه می‌دانی؟ چه بسا او [از گناهانش] پاک شود،
80:4جزء 30 · ص. 585
أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرَىٰ4
یا پند گیرد و این پند به سودش باشد.
80:5جزء 30 · ص. 585
أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَىٰ5
اما آن کس که [از ایمان] بی‌نیازی می‌ورزد
80:6جزء 30 · ص. 585
فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّىٰ6
تو به او روی می‌آوری؛
80:7جزء 30 · ص. 585
وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ7
در حالی که اگر او خود را [از کفر] پاک نسازد، ایرادی بر تو نیست؛
80:8جزء 30 · ص. 585
وَأَمَّا مَنْ جَاءَكَ يَسْعَىٰ8
اما کسی که شتابان به سراغ تو می‌آید
80:9جزء 30 · ص. 585
وَهُوَ يَخْشَىٰ9
و [از الله] می‌ترسد،
80:10جزء 30 · ص. 585
فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ10
تو از او غافل می‌شوی [و به دیگران می‌پردازی].
80:11جزء 30 · ص. 585
كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ11
هرگز چنین نیست؛ بی‌گمان، این [آیات برای] تذکر و یادآوری است.
80:12جزء 30 · ص. 585
فَمَنْ شَاءَ ذَكَرَهُ12
پس هر کس که بخواهد، [میتواند] از آن پند گیرد.
80:13جزء 30 · ص. 585
فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ13
در صحیفههای ارجمندی [ثبت] است.
80:14جزء 30 · ص. 585
مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ14
[در جایگاهی] بلندپایه و پاکیزه [از پلیدی]
80:15جزء 30 · ص. 585
بِأَيْدِي سَفَرَةٍ15
در دست سفیران [وحی] است
80:16جزء 30 · ص. 585
كِرَامٍ بَرَرَةٍ16
[که] بزرگوار و نیکوکارند.
80:17جزء 30 · ص. 585
قُتِلَ الْإِنْسَانُ مَا أَكْفَرَهُ17
مرگ بر انسان [کافر، که] چقدر ناسپاس است!
80:18جزء 30 · ص. 585
مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ18
[الله] او را از چه چیز آفریده است؟
80:19جزء 30 · ص. 585
مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ19
او را از نطفۀ [ناچیزی] آفرید، سپس او را موزون ساخت.
80:20جزء 30 · ص. 585
ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ20
آنگاه راه را برایش آسان نمود.
80:21جزء 30 · ص. 585
ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ21
آنگاه [پس از پایان عمر،] او را میرانْد و در قبر [پنهان] نمود.
80:22جزء 30 · ص. 585
ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنْشَرَهُ22
سپس هر گاه بخواهد، او را [زنده می‌کند و] برمیانگیزد.
80:23جزء 30 · ص. 585
كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ23
هرگز چنین نیست [که او می‌پندارد]. او هنوز آنچه را که [الله] فرمان داده به جای نیاورده است.
80:24جزء 30 · ص. 585
فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ24
انسان باید به غذای خویش [و آفرینشِ آن] بنگرد:
80:25جزء 30 · ص. 585
أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا25
ما آب فراوان [از آسمان] فروریختیم،
80:26جزء 30 · ص. 585
ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا26
سپس زمین را از هم شکافتیم،
80:27جزء 30 · ص. 585
فَأَنْبَتْنَا فِيهَا حَبًّا27
آنگاه دانه[های فراون] در آن رویاندیم،
80:28جزء 30 · ص. 585
وَعِنَبًا وَقَضْبًا28
و انگور و سبزی [خوراکی بسیار]،
80:29جزء 30 · ص. 585
وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا29
و زیتون و نخل،
80:30جزء 30 · ص. 585
وَحَدَائِقَ غُلْبًا30
و باغهایی [انبوه و] پردرخت،
80:31جزء 30 · ص. 585
وَفَاكِهَةً وَأَبًّا31
و [انواع] میوه و علوفه [پدید آوردیم].
80:32جزء 30 · ص. 585
مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ32
[همۀ اینها] برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است.
80:33جزء 30 · ص. 585
فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ33
هنگامی که [آن] صدای مهیب [قیامت] فرارسد،
80:34جزء 30 · ص. 585
يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ34
روزی که انسان از برادرش می‌گریزد
80:35جزء 30 · ص. 585
وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ35
و از مادرش و از پدرش
80:36جزء 30 · ص. 585
وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ36
و از زنش و پسرانش [نیز می‌گریزد]،
80:37جزء 30 · ص. 585
لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ37
در آن روز، هر کس را کاری است که او را به خودش سرگرم میدارد [و از دیگری بازمیدارد].
80:38جزء 30 · ص. 585
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ38
چهره‌هایی در آن روز، گشاده و روشن است.
80:39جزء 30 · ص. 585
ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ39
[به خاطر نعمت و رحمتِ الله] خندان و شاد است.
80:40جزء 30 · ص. 585
وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ40
و چهره‌هایی در آن روز، غبارآلود است.
80:41جزء 30 · ص. 586
تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ41
سیاهی [و تاریکی] آنها را پوشانده است.
80:42جزء 30 · ص. 586
أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ42
اینان همان کافرانِ بدکردارند.