74:1جزء 29 · ص. 575
يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ1
ای جامه‌برسرکشیده،
سورة المدثر
سوره 74 · مکی · 56 آیه
74:2جزء 29 · ص. 575
قُمْ فَأَنْذِرْ2
برخیز و بیم ده،
74:3جزء 29 · ص. 575
وَرَبَّكَ فَكَبِّرْ3
و پروردگارت را بزرگ شمار،
74:4جزء 29 · ص. 575
وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ4
و جامه‌ات را پاکیزه بدار،
74:5جزء 29 · ص. 575
وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْ5
و از پلیدی [عبادت معبودان باطل] دوری کن.
74:6جزء 29 · ص. 575
وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ6
به این هدف بذل و بخشش مکن که افزون‌طلبی کنی؛
74:7جزء 29 · ص. 575
وَلِرَبِّكَ فَاصْبِرْ7
و برای [رضایت] پروردگارت شکیبا باش.
74:8جزء 29 · ص. 575
فَإِذَا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ8
هنگامی که در «صور» دمیده شود.
74:9جزء 29 · ص. 575
فَذَٰلِكَ يَوْمَئِذٍ يَوْمٌ عَسِيرٌ9
آن روز، روزِ سخت [و دشواری] است.
74:10جزء 29 · ص. 575
عَلَى الْكَافِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍ10
بر کافران آسان نیست.
74:11جزء 29 · ص. 575
ذَرْنِي وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًا11
[ای پیامبر،] مرا با کسی که او را تنها [و بدون اموال و اولاد] آفریده‌ام واگذار؛
74:12جزء 29 · ص. 575
وَجَعَلْتُ لَهُ مَالًا مَمْدُودًا12
[همان کسی که] مال فراوانی برایش قرار دادم،
74:13جزء 29 · ص. 575
وَبَنِينَ شُهُودًا13
و فرزندانی که همیشه [در خدمت او و] با او هستند.
74:14جزء 29 · ص. 575
وَمَهَّدْتُ لَهُ تَمْهِيدًا14
و همۀ وسایل [و امکانات] زندگی را در اختیارش قرار دادم.
74:15جزء 29 · ص. 575
ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ15
باز [هم] طمع دارد که [بر آن] بیفزایم.
74:16جزء 29 · ص. 575
كَلَّا ۖ إِنَّهُ كَانَ لِآيَاتِنَا عَنِيدًا16
هرگز، [چنین نخواهد شد.] بی‌گمان، او نسبت به آیات ما دشمنی دارد،
74:17جزء 29 · ص. 575
سَأُرْهِقُهُ صَعُودًا17
و به زودی او را به مشقّت و سختی می‌اندازم؛
74:18جزء 29 · ص. 575
إِنَّهُ فَكَّرَ وَقَدَّرَ18
زیرا او [برای مبارزه با قرآن] اندیشید و محاسبه کرد.
74:19جزء 29 · ص. 576
فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ19
پس مرگ بر او باد! چگونه اندازه [و محاسبه] کرد؟
74:20جزء 29 · ص. 576
ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ20
باز [هم] مرگ بر او باد! چگونه اندازه [و محاسبه] کرد؟
74:21جزء 29 · ص. 576
ثُمَّ نَظَرَ21
سپس نظر افکند؛
74:22جزء 29 · ص. 576
ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ22
آنگاه چهره در هم کشید و روی ترش کرد،
74:23جزء 29 · ص. 576
ثُمَّ أَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَ23
سپس [به حق] پشت نمود و تکبر ورزید؛
74:24جزء 29 · ص. 576
فَقَالَ إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ24
آنگاه گفت: «این [قرآن،] چیزی جز جادویی که [از دیگران] آموخته شده، نیست؛
74:25جزء 29 · ص. 576
إِنْ هَٰذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ25
و این [چیزی] جز گفتار بشر نیست».
74:26جزء 29 · ص. 576
سَأُصْلِيهِ سَقَرَ26
به زودی او را به دوزخ درخواهم آورد.
74:27جزء 29 · ص. 576
وَمَا أَدْرَاكَ مَا سَقَرُ27
و تو چه دانی که دوزخ چگونه است؟
74:28جزء 29 · ص. 576
لَا تُبْقِي وَلَا تَذَرُ28
[آتش سوزانی است که] نه [چیزی را] باقی می‌گذارد و نه [چیزی را] رها می‌کند.
74:29جزء 29 · ص. 576
لَوَّاحَةٌ لِلْبَشَرِ29
پوست را [دگرگون کرده و] می‌سوزانَد.
74:30جزء 29 · ص. 576
عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ30
بر آن [آتش،] نوزده [فرشته] گمارده شده است.
74:31جزء 29 · ص. 576
وَمَا جَعَلْنَا أَصْحَابَ النَّارِ إِلَّا مَلَائِكَةً ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَيَزْدَادَ الَّذِينَ آمَنُوا إِيمَانًا ۙ وَلَا يَرْتَابَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَالْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَالْكَافِرُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَنْ يَشَاءُ وَيَهْدِي مَنْ يَشَاءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ31
ما مأموران دوزخ را فقط از فرشتگان قرار دادیم، و شمار آنها را تنها برای آزمایش کافران معیّن کرده‌ایم تا اهل کتاب یقین کنند و کسانی که ایمان آورده‌اند بر ایمان خود بیفزایند و اهل کتاب و مؤمنان، گرفتار شک و تردید نشوند؛ و تا کسانی که در دلهایشان مرض است و [نیز] کافران بگویند: «هدف الله از این مَثل [و توصیف] چیست؟» اینگونه، الله هر کس را بخواهد، گمراه می‌سازد و هر کس را بخواهد، هدایت می‌کند؛ و [شمارِ] لشکریان پروردگارت را [کسی] جز او نمی‌داند؛ و این جز پند و اندرزی برای انسانها نیست.
74:32جزء 29 · ص. 576
كَلَّا وَالْقَمَرِ32
آری؛ سوگند به ماه [که هرگز اینچنین نیست که آنان تصور می‌کنند].
74:33جزء 29 · ص. 576
وَاللَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ33
و [سوگند به] شب، هنگامی که پشت کند.
74:34جزء 29 · ص. 576
وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ34
و به صبح، هنگامی که روشن شود.
74:35جزء 29 · ص. 576
إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ35
که آن [آتش دوزخ،] یکی از [عذابهای] بزرگ [و هولناک] است.
74:36جزء 29 · ص. 576
نَذِيرًا لِلْبَشَرِ36
برای انسان، بیم‌دهنده است.
74:37جزء 29 · ص. 576
لِمَنْ شَاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ37
برای کسی از شما که بخواهد [با انجام کارهای نیکو] پیش افتد، یا [با گناه کردن] عقب بماند.
74:38جزء 29 · ص. 576
كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ38
هر کس در گروِ اعمال خویش است؛
74:39جزء 29 · ص. 576
إِلَّا أَصْحَابَ الْيَمِينِ39
مگر اصحاب یمین [= مؤمنان]
74:40جزء 29 · ص. 576
فِي جَنَّاتٍ يَتَسَاءَلُونَ40
که در باغهای [بهشت] هستند و می‌پرسند
74:41جزء 29 · ص. 576
عَنِ الْمُجْرِمِينَ41
از گناهکاران:
74:42جزء 29 · ص. 576
مَا سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ42
چه چیز شما را به دوزخ درآورد؟
74:43جزء 29 · ص. 576
قَالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ43
[دوزخیان] می‌گویند: «ما از نمازگزاران نبودیم
74:44جزء 29 · ص. 576
وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ44
و بینوا[یان] را اطعام نمی‌کردیم
74:45جزء 29 · ص. 576
وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِينَ45
و پیوسته همراه یاوه‌گویان [و اهل باطل] همصدا می‌شدیم.
74:46جزء 29 · ص. 576
وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ46
و همواره روزِ جزا را تکذیب می‌کردیم،
74:47جزء 29 · ص. 576
حَتَّىٰ أَتَانَا الْيَقِينُ47
تا زمانی که مرگ به سراغمان آمد.
74:48جزء 29 · ص. 577
فَمَا تَنْفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشَّافِعِينَ48
پس شفاعتِ شفاعت‌کنندگان سودی به آنها نمی‌بخشد.
74:49جزء 29 · ص. 577
فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ49
آنها را چه شده است که از پند [و تذکر] روی گردانند؟
74:50جزء 29 · ص. 577
كَأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُسْتَنْفِرَةٌ50
گویى كه گورخرانى رمیده‌اند
74:51جزء 29 · ص. 577
فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَةٍ51
که از [مقابل] شیر گریخته‌اند.
74:52جزء 29 · ص. 577
بَلْ يُرِيدُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُؤْتَىٰ صُحُفًا مُنَشَّرَةً52
بلکه هر کدام از آنها [توقع دارد و] می‌خواهد که [به او] نامهای گشاده [و جداگانه از سوی الله] داده شود.
74:53جزء 29 · ص. 577
كَلَّا ۖ بَلْ لَا يَخَافُونَ الْآخِرَةَ53
هرگز چنین نیست [که آنان می‌پندارند]! بلکه آنها از [عذاب] آخرت نمی‌ترسند.
74:54جزء 29 · ص. 577
كَلَّا إِنَّهُ تَذْكِرَةٌ54
نه، چنین نیست كه آنها مى‌گویند؛ آن [قرآن] یک تذكر و یادآورى است.
74:55جزء 29 · ص. 577
فَمَنْ شَاءَ ذَكَرَهُ55
پس هر کس که بخواهد، از آن پند گیرد.
74:56جزء 29 · ص. 577
وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ التَّقْوَىٰ وَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ56
و یاد نمی‌کنند [و پند نمی‌گیرند] مگر اینکه الله بخواهد. اوست که سزاوار پروا کردن و آمرزیدن است.